امروزه بیش از ۱۰ درصد از جمعیت جهان از مشکلات سلامت روان رنج می‌برند. این مستند حاصل سه دهه همکاری بین دانشمندان غربی و محققان بودایی را به تصویر می‌کشد. تلاقی افکار و تحقیقات علمی آن‌ها نشان می‌دهد که چگونه تکنیک‌های تمرین ذهنی می‌تواند به ما در رسیدن به بهزیستی، دلسوزتر شدن و در نهایت بهبود تأثیری که بر سیاره‌مان می‌گذاریم کمک کند؛ و اینکه بشریت بسیار عمیق‌تر از آنچه فکر می‌کنیم به هم متصل است.

شنون هاروی در شغل رؤیایی خود به عنوان روزنامه‌نگار رادیویی مشغول به کار بود که در سن ۲۴ سالگی به یک بیماری خودایمنی ویرانگر مبتلا شد. او که مصمم به یافتن راه حلی بود، شروع به تحقیق در مورد طب نوین ذهن و بدن کرد. او از خود می‌پرسد آیا واقعاً ممکن است تمرین ساده‌ای که در هر مکان، هر زمان و توسط هر کسی قابل انجام است، رنج‌ها را تسکین دهد و به بهبودی جسمی و روحی کمک کند؟ او با تلفیق آثار دانشمندان برجسته با روش‌های عرفا، یک آزمایش یک‌ساله را آغاز می‌کند که خودش سوژه آن است. آیا مدیتیشن در سلامت و بهزیستی او انقلابی ایجاد خواهد کرد یا این هم فقط یک موج تبلیغاتی دیگر از کتاب‌های خودیاری است؟ این روایت جذاب از سفر او، بینش‌های شگفت‌انگیزی درباره چگونگی تندرستی و شادی در دنیای مدرن ارائه می‌دهد.

«بازگشت به جاده گاندی» داستان تاثیرگذار کانیور رینپوچه را روایت می‌کند؛ استاد مشهور تبتی که با توجه به خطر قریب‌الوقوع انقلاب فرهنگی دهه ۱۹۵۰ و تحت دستور دالایی لاما، سفر خطرناکی را از کوه‌های هیمالیا به سمت هند آغاز کرد و دو تن از متون بودایی را که در خطر نابودی بودند، نجات داد. او پس از رسیدن به دارجیلینگ، صومعه‌ای در شماره ۵۴ جاده گاندی بنا کرد. اینجا همان جایی بود که در اواخر دهه ۱۹۶۰، تعداد کمی از غربی‌های مصمم که به دنبال زندگی معنادارتری بودند، شروع به ورود کردند. داستان از دریچه چشم یکی از آن اولین غربی‌ها، کیم هیگان نیوزیلندی، روایت می‌شود؛ او اکنون بیش از ۴۰ سال پس از درگذشت رینپوچه و در حالی که تمرینات بودایی خود را رها کرده، سفری را که ۴۵ سال پیش به دارجیلینگ داشت بازسازی می‌کند تا داستان عمیق رینپوچه را بازگو کند و همزمان تروماهایی را که سال‌ها او را دور نگه داشته بود، التیام بخشد.

«چرخ زمان» نگاه مصور ورنر هرتسوک به بزرگ‌ترین آیین بودایی در بود گایای هند است.